Bron: www.bndestem.nl

“Ik dacht: hier kom ik nooit meer uit”

Door: Hessel de Ree

SINT WILLEBRORD - Heel even, een paar tellen maar, denkt Tineke Jansen (43) zondagavond dat ze er geweest is.

Als de Willebrordse opnieuw haar brandende huis in rent om honden te redden, schuift achter haar het elektrische rolluik van de voordeur plotseling dicht. De stroom valt uit en alle rolluiken van de woning sluiten zich hermetisch. Tineke zit als een rat in de val. “Het was pikzwart van de rook. Ik dacht: hier kom ik nooit meer uit, hier ga ik dood.” Maar Tineke heeft alle geluk van de wereld dat buurman Mario van Schendel (39), die als eerste op haar hulpgeroep af is gekomen, van het formaat bulldozer is. Hij weet het gesloten rolluik omhoog te persen en met een steigerpaal te blokkeren. Samen met Tineke, die vijftien honden in huis heeft, gaat de redder meteen de brandende woning in, op zoek naar viervoeters in nood. “De hitte was zo groot dat in de keuken de plastic schrootjes smolten en van het plafond en de muren dropen,” vertelt Mario 's anderendaags. Tineke doorzoekt op de tast de manden van enkele huisdieren en weet er één in de armen van haar buurman te stoppen die hem naar buiten brengt. De twee herhalen dit kunstje, maar als Tineke zich voor de derde keer via de voordeur in de dikke rook wil storten, houdt Mario haar tegen. “Toen zijn we naar de voorkant van het huis gelopen. Daar heb ik een rolluik van de huiskamer opengebroken en de ruit ingeslagen, want Tineke wist zeker dat er in de huiskamer ook een paar honden waren. Ze is via het kapotte raam naar binnen geklauterd en heeft mij nog twee of drie honden aangegeven. Toen kwam de brandweer en mocht ze het huis niet meer in.”

De uitslaande brand aan het Kenbelstraatje kost uiteindelijk het leven aan zeven van de vijftien honden van Tineke. Ook twintig chinchilla's vallen ten prooi aan de vlammen, evenals vermoedelijk twee huiskatten. “Die heb ik tenminste niet meer gezien.” Tineke is ondersteboven van de ramp. Ze staat erop dat de brandweer zondagavond laat nog met haar de woning doorzoekt om de kadavers te bergen. De dode dieren zijn inmiddels via de dierenarts afgevoerd. De meeste slachtoffers zijn Engelse bulldogs, de soort die Tineke fokt bij wijze van ‘uit de hand gelopen hobby,’ zoals ze zelf zegt. Maar er is ook een vijf maanden oude sint bernard omgekomen. “Zo'n lieve lobbes,” treurt de Willebrordse. Het dier woog 22 kilo. “Maar toen we zijn verkoolde lijf naar buiten droegen, was hij nog maar zo groot,” duidt de Willebrordse met haar handen amper een halve meter uit elkaar. De dierenliefhebster, wier huis vooralsnog onbewoonbaar is en die door vriendin Marion wordt opgevangen, hoopt dat haar verbrande maatjes, waaronder een teef met pup, niet hebben geleden. “Misschien zijn ze wel gestikt en hebben ze niks gevoeld. Ik heb ze in elk geval niet horen janken.”

De Willebrordse put ook hoop uit het gegeven dat acht honden aan het vuur zijn ontsnapt. “En dat we er zelf zonder kleerscheuren vanaf zijn gekomen.” Dat beseft redder en buurman Mario inmiddels ook maar al te goed. “Een brandweerman verklaarde ons voor gek dat we naar binnen zijn gegaan. Eerst die rolluiken en toen het smeltende plastic dat giftige rook produceert. Achteraf was het misschien niet zo slim.” Tineke zegt dat ze wel doorhad dat de rook giftig kon zijn. “Je bent opmerkelijk helder op zo'n moment. Ik dacht meteen aan een inwoner die hier jaren geleden tijdens carnaval om het leven is gekomen. Bij een brand in zijn huis waren de plastic schrootjes gesmolten. Maar ik móest naar mijn honden toe. Ze betekenen alles voor me.” Tineke zegt dat het vuur in de keuken is ontstaan door een oververhitte frituurpan. “Ik had friet gegeten en was vergeten het vuur uit te zetten. Toen ik in de woonkamer zat en het brandalarm hoorde, wist ik meteen wat er aan de hand was. De vlammen in de keuken waren al zo hoog, dat ik het vuur niet meer kon afdekken met dekens.” Tineke bracht snel enkele honden in vrijheid en zette de deur van de aanbouw achter de keuken open in de hoop dat andere die daar in hun bench zaten zelf naar buiten zouden lopen. “Toen ben ik de straat opgerend en heb ik in paniek om hulp geschreeuwd.” Het merkwaardige is volgens Tineke dat haar honden zelf helemaal niet in paniek raakten. “Toen ik de laatste keer in de huiskamer kwam, liepen ze nog rustig rond, in de rook.”

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

Rolluik ‘punt van zorg’

Rolluiken bieden weliswaar goede bescherming tegen inbrekers en omgevingslawaai, maar in het geval van een woningbrand kunnen ze ook levensgevaarlijk voor de bewoners zijn. Dat stelt brandweercommandant Claus Meijer naar aanleiding van de brand zondagavond in Sint Willebrord. De elektrische rolluiken van het huis sloten onbedoeld toen door het vuur de stroom uitviel. De bewoonster raakte hierdoor opgesloten en moest worden gered door haar kordaat optredende buurman. “We zien wel vaker dat rolluiken de vluchtweg versperren. De brandweer heeft goed materieel en kan zo'n luik snel openbreken, maar het is een punt van zorg,” zegt Meijer.

Zie ook:

Sint Willebrord in beeld

Dit artikel kunt u ook lezen op de website van: www.webscene.nl (blogs)

6 januari 2009

Home