Bron: www.bndestem.nl

Zijn rijkdom hield hem gevangen

Door: Jan van Zuilen

Henricus Petrus Mastboom

Het Mastboomhuis in Oud Gastel.

Foto: Kees Wittenbols.

Het boek begint in de huiskamer van de ouderlijke woning van Johan van der Pol aan de Julianalaan in Breda.

De toon en het verloop van het gesprek wekken Johans nieuwsgierigheid. “Wie was dat,” vraagt hij, als zijn moeder uitgebeld is. “Je oom Henri,” antwoordt ma Van der Pol. Johan knikt begrijpend. Oom Henri, dat is die oud-oom uit Oud Gastel, over wie hij al van jongs af aan op familiefeestjes zoveel over had horen vertellen. “Er kon geen verjaardag voorbij gaan of er vroeg wel een oom of tante: “Wie is er de laatste tijd nog in Oud Gastel geweest?” En dan kwamen de verhalen los. Over zijn grenzeloze rijkdom, zijn extreme gierigheid en zijn zonderlinge streken.” Ook het telefoongesprek van zijn moeder is daar een voorbeeld van. “Oom Henri belde haar met de vraag of ze in Breda een nieuw lint voor zijn hoed wilde kopen, want in Oud Gastel was geen hoedenmaker meer. Nou hier ook niet meer, had mijn moeder geantwoord en als ze er nog zijn verkopen ze alleen hoeden, geen losse linten meer. Daar begreep oom Henri dus niets van: “kunnen ze een keer iets aan me verdienen, willen ze het niet,” mopperde hij. Ik merkte aan mijn moeder dat ze er eigenlijk niet over wilde praten, net of ze er zich een beetje voor schaamde. Ineens wist ik toen dat ik die man zelf ook wel eens wilde ontmoeten. Zo is het gekomen.”

‘Zo’ is het boekje dat Johan van der Pol, (57 en tegenwoordig woonachtig in Eindhoven) geschreven heeft over zijn ontmoetingen met zijn oud-oom Henri, een neef, of eigenlijk een achterneef van zijn moederskant. Onder de titel “op visite bij Henri Mastboom in het Mastboomhuis” doet Van der Pol in een vlot geschreven stijl met veel dialogen verslag van zijn bezoeken aan de excentrieke burgemeesterszoon in een statig herenhuis aan de Dorpsstraat in Oud Gastel. Van der Pol schetst een beeld van een man die hij beschouwt als een gevangene van zijn rijkdom en zijn stand. “Een eenzame, angstige man die leefde in de onvoltooid tegenwoordige tijd, maar ook een man die er niets aan kon doen dat hij zo is geworden.” Het huis van Mastboom is tegenwoordig een museum dat alleen op afspraak te bezoeken is. Het wordt beheerd door een stichting, de stichting Mastboom-Brosens, precies zoals Henri Mastboom het in zijn testament had bepaald. Dat houdt in dat alles in huis er nog precies zo uitziet als op het moment dat Mastboom er op 92-jarige leeftijd zijn laatste adem uitblies. Om het huis zo te conserveren kost een kapitaal, maar daar is de nalatenschap van Mastboom ruimschoots voldoende voor. Op een paar legaten na is alles vermaakt aan de stichting Mastboom-Brosens.

“Daardoor hoefde er ook maar elf procent successierecht over te worden betaald. Dat zal ongetwijfeld oom Henri geïnspireerd hebben om het zo te doen, want aan belasting betalen had hij ook een broertje dood,” zegt Johan van der Pol. Dat er niets van het vermogen van oom Henri naar de familie is gegaan, verbaast Van der Pol niets. “Die illusie heb ik ook niet gekoesterd en als ik hem al gehad mocht hebben, boorde oom Henri die hoop de grond wel in. “Jongen,” zei hij dan, “het liefst nam ik alles mee naar boven.” Het Mastboomhuis in Oud Gastel is op afspraak te bezoeken. Zie: www.mastboomhuis.nl

Zie ook:

Het liefst nam ik alles mee naar boven

Oud Gastel in beeld

Dit artikel kunt u ook lezen op de website van: www.webscene.nl (blogs)

18 november 2008

Home